• تاریخ : ۳ام بهمن ۱۳۹۶
  • موضوع : دیبا

نویسنده، در یادداشت پیش رو به فعالیت های هنری و توانایی جواد عزتی در خلق شخصیت های متفاوت (کمدی و جدی) می پردازد. جواد عزتی بازیگری که کارنامه پرباری در سال های فعالیت خود دارد و امسال در سی وششمین جشنواره فیلم فجر با فیلم سینمایی «تنگه ابوغریب» مهمان جشنواره خواهد بود.
پسر ساده و سر به زیر و خوش لبخند تلویزیون و این روزها سینمای ایران؛ تنها کمدین نقش مکمل در سینما و تلویزیون ماست که قادر هست به ناچار بار کل اثر (فیلم یا سریال) را تنها به دوش بکشد و اتفاقی خوش یمن و توفیقی اجباری هست برای مرد و حتی زن نقش اول که حالا یا سوپراستاری خوش چهره هست یا وصله ای ناجور به کمدی و ژانر طنز که مطمئن هست کاستی هایش را «جواد عزتی» جبران می کند.
عزتی آنقدر به لحظات کمدی مسلط هست که تمام ضعف های موجود در یک اثر را پوشش می دهد و با حضورش اتفاقی فوق العاده و جذاب را در گیشه خلق می کند، او به سبک کمدین های پیشین خود در سینما و خصوصا تلویزیون کمدی های لحظه ای را برگزیده هست و در تلاش هست تا آنچه را در درون خود از یک طناز دارد و می شناسد در لحظات حضورش همراه با فیلمنامه به صورت یک اشتراک جذاب از تجربیاتش و نوشته های نویسنده و فرمان کارگردان اجرا کند.
عزتی را شاید بتوان جز آن دسته از بازیگران و طنازانی دانست که هر دو سمت و سوی کمدی و طنز سینما و تلویزیون پذیرای حضورش هستند و او هم توانسته در آثار مهران مدیری درخششی فوق العاده داشته باشد و خاطره ای فراموش نشدنی خلق کند و هم در آثار کارگردانانی چون سعید آقاخانی و برزو نیک نژاد و… ، اما کارنامه سینمایی جواد عزتی متفاوت تر هست، اغلب او را به عنوان یک نقش اول نمی شناسند و آثاری را هم که نقش نخست آنها به عزتی سپرده شده هست به دلیل کم نام و نشانی سایر عواملش چنان با اقبال عمومی گیشه ها مواجه نشده هست تا این سال های اخیر که خاطره بازی فوق العاده او در «قهوه تلخ» و سریال پربیننده دردسرهای عظیم یک و دو سبب حضور پررنگ تر و قدرتمندترش در سینما گردیده و از او چهره ای شناخته شده تر و متفاوت حتی برای ژانرهایی فراتر از کمدی ایجاد کرده هست.
جواد عزتی را در سینما با حضورش در ساخته فوق العاده همایون اسعدیان یعنی «طلا و مس» به یاد می آوریم؛ نقشی با ساختار و ظاهری متفاوت از یک بازیگر طنز اما با همان ته مایه های کمدی با ریشه هایی از موقعیت اما کنترل شده و محدود که قرار نیست نیش و طعنه و کنایه باشد بلکه صفا هست و صمیمیت و تکاملی هست برای حضور ساده «بهروز شعیبی» و برجسته تر کردن نقش وی در طلا و مس. عزتی پس از طلا و مس در اثر متفاوت هومن سیدی – آفریقا- حضوری پر رنگ داشت تا با تغییر ژانر سبک و قدرت بازی خود را نیز آزمایش کند و فضای جدیدی را از سینمای ورای کمدی و طنز تجربه کند.
عزتی از معدود بازیگرانی هست که خلاقیت و قدرت خلق تیپ های مختلف شخصیتی از افراد مشابه را در یک حرفه، صنف و یا پیشه ای خاص دارد، او بازی خوبش در طلا و مس را در ساخته ای ساده و دلنشین حامد محمدی -فرشته ها با هم می آیند- از شخصیت یک روحانی این بار به عنوان یک نقش اول به اوج کمال می رساند و در «شیار۱۴۳» با بازی متفاوت خود از یک بسیجی گروه تفحص شهدا به بلوغ و کمال اثر فوق العاده نرگس آبیار یاری می رساند، اما اوج کار جواد عزتی و شاید به نوعی شاهکار هنر بازیگری او جایی در مقابل ژانر کمدی همیشگی او هست. «ماجرای نیمروز» اثری که همه چیزش درست و صحیح و به جا هست و جواد عزتی قدرتمندترین و چندلایه ترین شخصیت این اثر هست؛ حتی فراتر از شخصیت های اصلی، عزتی با حضورش در نقش یک پاسدار اطلاعاتی پا را فراتر از آنچه پیشتر خلق کرده بود، می گذارد و با آن طراحی چهره خاص و عالی جان بخشی فوق العاده ای به شخصیت اثر می دهد که باعث و بانی چندین تعلیق مهم «ماجرای نیمروز» می شود.
جواد عزتی در دو اثر کمدی ساده «زاپاس» و «اکسیدان» هم خوش می درخشد و در کنار هنرپیشه قدرتمند طنز سینما و تلویزیون «امیر جعفری» لحظات مفرح ساده و دلنشینی را خلق می کند، او در سی و ششمین جشنواره فیلم فجر «تنگه ابوقریب» ساخته متفاوتی از بهرام توکلی را در کارنامه اش دارد، اثری که شاید مجددا نقطه متفاوت و بزنگاهی مهم در کارنامه سینمایی جواد عزتی خلق کند. «تنگه ابوقریب» روایتی هست از دفاع دلاورمردانه گردان عمار در برابر لشکرکشی رژیم بعث به فکه و شرهانی. هنگامه رشادت و مظلومیت بچه های گردان عمار در روزهای آخر دفاع مقدس در منطقه حساس تنگه ابوقریب که نقش اصلی فیلم را جواد عزتی بر عهده دارد./ حسن قنبری

اشتراک در شبکه اجتماعی

گوگل پلاس فیسبوک تویتر لینکدین دیگ کلوب فیسنما